Vier weken Guatemala: terug naar de schoolbanken

Na drie drukke weken in Nederland zijn we onderweg naar Düsseldorf. We hebben geprobeerd zoveel mogelijk vrienden te bezoeken en tussendoor allerlei administratieve en andere zaken voor Raimundo’s ouders geregeld. Nu hebben we een lange reis voor de boeg, via Amsterdam en Panama naar Guatemala.

Donkey is onderweg naar Zuid-Amerika. Wij gaan eerst terug naar school. Vier weken Spaanse les, zodat we straks hopelijk verder komen dan met alleen onze oefeningen op Duolingo.

Rond acht uur ’s avonds landen we in Guatemala City. Een shuttle brengt ons naar Antigua. Het is donker, dus of de stad inderdaad zo mooi is als op de foto’s en filmpjes, zien we morgen wel. We checken in bij hotel Las Marías en vallen als een blok in slaap.

Een minder geslaagde start

De volgende ochtend blijkt meteen waarom we hier zijn. Het personeel spreekt nauwelijks Engels en wij nauwelijks Spaans. Met ons Duolingo-Spaans proberen we ontbijt te bestellen. Even later staat er een traditioneel Guatemalteeks ontbijt voor ons. Ze hebben ons begrepen. Dat is alvast iets.

Daarna gaan we Antigua in. Ons hotel is in koloniale stijl en die sfeer vinden we overal in de stad terug. We lopen langs de Arco de Santa Catalina en slenteren door de straten. Het ziet er prachtig uit.

Na Afrika is het wennen aan hoe rustig het hier op ons overkomt. Geen harde muziek of luid geroep op straat. Ook op de lokale markt kunnen we op ons gemak rondkijken. Bij het restaurantgedeelte schuiven we aan voor onze eerste warme maaltijd in Guatemala.

’s Avonds halen we een broodje bij de bakker. Die nacht wordt Miranda misselijk wakker. Het lijkt erop dat iets verkeerd is gevallen. Eén volle dag in Guatemala en ze ligt al ziek in bed.

De dagen erna slaapt ze vooral veel. De jetlag helpt ook niet mee. Als we een keer naar het park wandelen, zijn we snel weer terug. Miranda valt bijna in slaap op een bankje.

Vier dagen na aankomst vertrekken we naar San Pedro La Laguna. De school heeft een taxi geregeld en onderweg stoppen we voor de lunch. Onze chauffeur spreekt een beetje Engels en vindt het leuk dat we traditioneel willen eten. Gelukkig gaat dat deze keer beter.

Ons huiswerk ligt weer klaar

In San Pedro verblijven we bij Wendy en haar man Louis. Louis werkt bij de politie en komt over een paar dagen thuis. Wendy legt ons uit hoe alles werkt. Geen toiletpapier in het toilet, maar in het prullenbakje ernaast. Geen water uit de kraan drinken. En vooral: doe alsof je thuis bent.

Maandag om acht uur zitten we bij Violeta aan tafel voor onze eerste les. We beginnen meteen met grammatica. Vier uur later zit ons hoofd vol. Heel vol. Spanisch school link

Die middag doen we weinig meer. We zijn nog steeds niet helemaal gewend aan het tijdsverschil en hebben voorlopig genoeg om te verwerken.

Langzaam krijgen onze dagen een vast ritme. Van maandag tot en met vrijdag hebben we les van acht tot twaalf. Daarna staat bij Wendy de lunch klaar. We ontspannen in de tuin, maken huiswerk en proberen met haar te praten. Dat laatste is meteen een goede oefening.

Raimundo doet regelmatig een siësta en Miranda werkt aan het boek over onze avonturen in Afrika. We wandelen door het dorp, drinken ergens koffie en thee en kijken ’s avonds soms nog even Nederlandse televisie. Daarna zijn we alweer klaar om te gaan slapen.

Steile straten en harde knallen

Rond onafhankelijkheidsdag, 15 september, is er van alles te doen. De straten hangen vol vlaggetjes, kinderen dansen en muziekkorpsen marcheren door het dorp. Veel scholen doen mee.

En dan zijn er de knallen. Overdag, ’s avonds en soms midden in de nacht. We leren dat die ook bij religieuze vieringen horen. Af en toe zitten we te trillen op onze stoel. Zo rustig als onze eerste indruk van Antigua was, zo luid kan het hier dus zijn.

’s Avonds wandelen we naar het meer. Het voelt nog wat onwennig om in het donker gewoon samen over straat te lopen. Op veel plekken in Afrika was dit vanwege de veiligheid niet mogelijk.

Ook lopen we naar de markt, vlak bij ons huis. Tenminste, op de kaart is achthonderd meter dichtbij. In de praktijk ligt de markt boven op een steile helling en zijn we bijna vijfentwintig minuten onderweg. Veel mensen nemen een tuktuk. Wij blijven lopen. Een beetje oefenen voor de wandelingen in Zuid-Amerika kan geen kwaad.

Naast school is er gelukkig ook tijd voor andere dingen. We kajakken met medestudenten op het meer van Atitlán en voetballen met leerlingen en leraren. We beklimmen hijgend en puffend de Indian Nose. Raimundo gaat met medestudent Andrew ook nog de vulkaan San Pedro op.

Miranda vindt een kop thee bij Café Panorama op dat moment een uitstekend alternatief.

Een diploma met een knal

Voor we het weten, zijn de vier weken voorbij. Ineens is het onze laatste schooldag.

Tijdens hun beklimming hebben Raimundo en Andrew bedacht dat er bij de diplomering eigenlijk ook een paar van die harde knallen horen. Violeta vindt het een prima idee. Die dingen blijken we bij de kerk te kunnen kopen.

En zo lopen we even later met een zakje bommen en een mortierhouder over de markt terug naar school.

Tijdens de diplomering wordt het afgestoken. Ook de leraren hebben er veel plezier in. We vertrekken in ieder geval niet ongemerkt.

Met ons diploma nemen we afscheid van de Cooperativa Spanish School. Wat we mooi vinden aan de school, is dat een deel van het lesgeld naar lokale projecten gaat. De school ondersteunt onder meer twee kinderen met kanker, een instelling voor kinderen met meervoudige beperkingen en tweeëntwintig alleenstaande vrouwen.

De vrouwen komen één keer per maand naar school voor spullen zoals suiker, olie en wasmiddel. Leraren en leerlingen helpen bij het uitdelen. Fijn om mee te maken en zo ook te zien waar een deel van ons lesgeld terechtkomt.

Dan nemen we afscheid van Wendy en Louis. Hun huis is vier weken lang ook een beetje ons huis geweest. Met onze rugzakken stappen we in een tuktuk naar de haven.

Op naar Zuid-Amerika

Een lancha, de lokale boottaxi, brengt ons naar Panajachel. Daarna reizen we per minibus verder naar Guatemala City.

We komen aan het einde van de middag bij ons hotel aan. Omdat we de volgende ochtend al om vijf uur worden opgehaald, krijgen we ons ontbijt als avondeten. Ook goed.

Via Panama vliegen we naar Buenos Aires. Onderweg worden we behoorlijk door elkaar geschud door de turbulentie. Eenmaal geland verloopt alles op de luchthaven gelukkig vlot. Alleen de afgesproken taxi is nergens te vinden.

Na contact met het hotel en een uur wachten vinden we onze chauffeur. Het blijkt een Uber te zijn. We vermoeden dat iemand onze reservering even was vergeten. Maar we zitten erin en zijn onderweg naar ons hotel bij de haven.

Vier weken geleden kwamen we moe aan in Guatemala, met vooral wat Duolingo-Spaans. Inmiddels hebben we een diploma, een hoofd vol grammatica en genoeg huiswerk achter de rug. Hoeveel er echt is blijven hangen, gaan we de komende tijd wel merken.

Morgen stappen we op de boot naar Montevideo. We komen weer een stukje dichter bij Donkey.