Uruguay: eindelijk weer thuis in Donkey

Na het ontbijt in Buenos Aires pakken we onze spullen en nemen een Uber naar de haven. We gaan naar Uruguay. Eerst anderhalf uur varen met de Buquebus, daarna nog tweeënhalf uur met de bus naar Montevideo.

In de terminal worden we binnen vijf minuten Argentinië uit en Uruguay in gestempeld. Zo, dat is geregeld. Er is zelfs nog tijd voor koffie voordat we aan boord gaan.

Tijdens de busrit krijgen we een eerste indruk van Uruguay. Glooiende weilanden met koeien en schapen. Het doet ons een beetje denken aan West-Frankrijk. We worden er allebei nog niet heel enthousiast van, maar voorlopig komen we vooral voor iets anders.

Donkey komt eraan.

Hij is zo dichtbij

Ons appartement ligt in het oude gedeelte van Montevideo, vlak bij het kantoor van de verschepingsagent. We lopen meteen even langs. Met zijn beperkte Engels en ons beperkte Spaans komen we er prima uit. Hij kopieert Raimundo’s paspoort en de autopapieren. Zelf moeten we alleen nog een formulier halen bij het ministerie van Toerisme.

Daar weet de receptionist meteen waarvoor we komen. Paspoort afgeven, even wachten, gegevens controleren, betalen en klaar. Binnen een halfuur staan we weer buiten. We kijken elkaar aan. Dat ging makkelijk.

Ook zien we onze Duitse containermaatjes weer. Bijzonder blijft dat. In Kaapstad neem je afscheid en aan de andere kant van de wereld zoek je elkaar weer op. Zij maken zich behoorlijk druk over het ophalen van de auto’s. Wij hebben er vertrouwen in dat de agent weet wat hij doet. Zolang de container er niet is, kunnen we toch weinig.

Via een app volgen we het schip. Als het onderweg naar Buenos Aires langs Montevideo vaart, lopen we naar de haven. Misschien kunnen we het zien. Helaas ligt het te ver op zee, maar alleen al het idee dat Donkey zo dichtbij is, voelt fijn.

We vullen onze dagen met wandelen, koffie drinken en zoeken naar een multicooker. Montevideo wordt ondertussen niet onze favoriete stad. Sommige oude gebouwen zijn mooi opgeknapt, maar veel andere zien er slecht onderhouden uit. We worden er niet echt warm van.

Gelukkig is er ook gezelligheid. We spreken af met Marco en Annemiek, met wie we oorspronkelijk een container zouden delen. Onze planningen liepen destijds uiteen, maar door vertraging heeft hun container bijna vier weken in een Braziliaanse haven gestaan. Nu komen onze auto’s alsnog bijna tegelijk aan. We hebben een gezellige avond, al hadden we hun natuurlijk een vlottere verscheping gegund.

Op zondag ligt ons schip dan echt in de haven van Montevideo. We gaan weer kijken. Donkey is er. Nu moeten we alleen nog bij hem zien te komen.

Maandag vieren we zijn aankomst met koffie en gebak. We zitten nog maar een kwartier als de agent appt: morgen om één uur op kantoor, we kunnen de auto ophalen.

Joehoe! Als kinderen zo blij zijn we. Van slapen komt die nacht weinig terecht.

Daar komt ons huis de bocht om

Dinsdag zijn we op tijd bij de agent. Eerst de administratie, oftewel betalen. Daarna lopen we met de groep naar de haven.

Op een gegeven moment mogen alleen de mensen verder die op de autopapieren staan. Raimundo gaat mee, Miranda moet wachten. Via berichtjes en foto’s houdt hij haar op de hoogte.

Er worden vier containers geopend. Die van ons is als laatste aan de beurt. Bij een andere container wil een auto er niet makkelijk uit, dus het duurt allemaal langer dan verwacht.

En dan, om halfvijf, komt Donkey de bocht om.

Wat is het fijn om hem weer te zien. Hier, aan de andere kant van de wereld. Raimundo zegt dat hij nog nooit zo blij is geweest om een auto te zien.

Na de laatste douaneformaliteiten is Donkey vrij om te gaan. Toch laten we hem nog één nacht in de haven staan. De volgende ochtend lopen we er opnieuw naartoe. Nu mogen de rugzakken eindelijk mee naar huis.

We rijden langs het appartement, laden alles in en vertrekken.

Onze reis door Zuid-Amerika kan beginnen.

Muts op, kachel aan

Onze eerste stop is UY Storage, een camping op een klein uur van Montevideo waar veel overlanders hun reis beginnen of eindigen.

Onderweg wordt er gezwaaid en getoeterd. Duimen gaan omhoog en mensen lachen naar ons. Wat een leuk welkom. Op de camping blijken we er op Instagram ook nieuwe volgers bij te hebben.

De hele middag zijn we bezig om Donkey weer ons thuis te maken. Rugzakken leeg, spullen op hun plek. Heerlijk om weer gewoon bij onze eigen spullen te kunnen.

’s Avonds zitten we met andere reizigers rond het kampvuur. Het contact voelt anders dan we uit Afrika gewend zijn. Iedereen stelt zich netjes voor, maar daarna blijft er wat afstand. Misschien speelt mee dat bijna iedereen Duitstalig is.

Tussen de enorme trucks lijkt Donkey ineens een heel klein autootje. We moeten er wel om lachen. Later praten we met onze Zwitserse buurvrouw over de verschillende manieren van reizen. Wij zijn toch blij met ons eigen, kleinere huis.

De dagen erna rommelen we aan de auto. Roestplekjes bijwerken, de extra accu installeren en de multicooker uitproberen. Ook Marco en Annemiek arriveren, dolblij dat hun auto er na alle vertraging eindelijk is.

Ondertussen hebben we het koud. Heel koud. Op de koudste dag is het overdag tien graden met wind. We lopen buiten met meerdere lagen kleding, twee jassen en mutsen.

Gelukkig hebben we een kachel in Donkey. Vanaf een uur of vijf kruipen we naar binnen. Het is even zoeken naar de juiste stand. Aan het einde van de avond stappen we met rode gezichten van de warmte naar buiten om onze tanden te poetsen.

De kachel doet het in ieder geval.

Toch nog even Uruguay bekijken

Na vijf dagen vertrekken we richting de oostkust. We vinden leuke wildkampeerplekken en wandelen naar zee. Wat een krachtig geluid maken die golven.

Bij een bordje voor drinkwater vullen we gratis onze watervoorraad. Niemand komt kijken of een praatje maken. In Afrika hadden er waarschijnlijk allang mensen om Raimundo heen gestaan. We moeten nog wennen aan hoe vanzelfsprekend iedereen ons hier met rust laat.

Van de dieren genieten we wel volop. We zien flamingo’s, allerlei vogels die we nog niet kennen en twee capibara’s langs de weg. Op een camping scharrelt zelfs een stinkdier met een jong rond.

Een andere camping ligt op een recreatieterrein. We kunnen niemand vinden, dus parkeren we maar. Er komt vanzelf wel iemand.

Als we de reviews beter lezen, blijkt dat we hier gratis mogen staan, inclusief het gebruik van het sanitair. Kijk, dat is een leuke verrassing.

Het weer blijft helaas tegenvallen. Overdag zitten we dik aangekleed buiten, aan het einde van de middag zoeken we de warmte van Donkey op. Uiteindelijk hebben we genoeg van de kou en besluiten we richting Argentinië te rijden.

Onderweg maken we nog een leuke klim-en-klauterwandeling van zeven kilometer. Achteraf vragen we ons af of zo’n drukkende dag daarvoor nu de beste keuze was. Ook bestellen we ergens koffie met iets lekkers. Het gebak is zo groot dat we de lunch kunnen overslaan.

En dan rijden we naar de grens.

Uruguay heeft ons niet echt weten te pakken. We vonden het landschap met de glooiende weilanden, koeien en schapen wat eentonig. Mensen waren vriendelijk, maar tot echt contact kwam het weinig. Ons beperkte Spaans hielp daar vast niet bij.

Maar Donkey is terug en we wonen weer in ons eigen huis. Daar zijn we ontzettend blij mee.

Nu op naar Argentinië. De voorspellingen beloven warmer en droger weer. Wij zijn er klaar voor.