Overland Tanzania noorden en de kust: Maasai de prachtige kust en een onverwachte wending

Overland Tanzania Noorden en de kust: in dit deel van onze overlandreis maken we kennis met de Maasai-gemeenschap in Tanzania, ploegen we door modderwegen in het regenseizoen en steken we een overstroomde rivier over. Aan het einde verandert alles door één telefoontje van huis.

De grensovergang bij Namanga: van Kenia naar Tanzania

De grensovergang voor beide landen bevindt zich in 1 gebouw. Voor de ingang staan ons weer fixers op te wachten om de weg te wijzen, maar we wijzen ze vriendelijk af. Dit dringt niet echt tot ze door dus we moeten het even wat minder vriendelijk zeggen. Dit heeft enigszins effect. Eerste stop was bij de politie. Hier werden wat gegevens opgeschreven en we konden door naar de immigratie. Terwijl we parkeerden kwamen er 2 officiële mannen aan die graag de achterkant van de auto wilden controleren. Geen probleem natuurlijk. Binnen eerst langs de healthcheck. Even het gele boekje laten zien en ook hier weer onze gegevens noteren. Terwijl Miranda dit regelt wordt Raimundo gevraagd of hij mee wil werken aan een soort van marktonderzoek naar onze ervaring in Kenia. Bij immigratie worden we snel uitgestempeld uit Kenia en ook weer snel ingestempeld in Tanzania. De douanemedewerker is blij dat we al een visum hebben en wordt nog blijer als hij ziet dat we het visum ook geprint hebben. Hij wil de documenten graag houden. Geen probleem.

Dan met het Carnet  het internationale douanedocument voor het voertuig  in de hand naar Customs. Eerst uitstempelen en dan weer instempelen in Tanzania. We zijn benieuwd hoe het deze keer gaat in Tanzania. De customs mevrouw zegt het zeer druk te hebben en geeft aan dat we een fixer moeten nemen om alles te regelen en in te vullen. Dat is prima zegt Raimundo maar we betalen er niet voor. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Raimundo geeft nogmaals aan niet te betalen en de fixer verdwijnt en een officieel iemand van de douane komt helpen. Totaal gratis. Afdeling customs spant dus samen met de fixers.

Na de betaling bij de bank, en deze keer zonder problemen en gedoe, wordt ons Carnet getekend en zijn we klaar. Terwijl we teruglopen naar de auto bedenken we ons dat we ook geld kunnen pinnen. Raimundo loopt terug het gebouw naar binnen en Miranda loopt verder naar de auto. Hier komen 3 Masaai dames naar haar toe. Er wordt gezellig gekletst. De dames vinden het geweldig dat Miranda dezelfde leeftijd heeft als 1 van de dames.

Tanzania in: aankomst in Maasai-land bij Longido

We rijden Tanzania in en zijn heel benieuwd of het hetzelfde is als West Tanzania. We komen er al snel achter dat dit totaal niet zo is. Het landschap is vele malen mooier.

We rijden door Maasai-land en onze camping ligt ook in Maasai-land. Het is een camping Kili View Maasai Lodge die wordt gerund door Maasai-vrouwen en de opbrengst van de camping wordt ook volledig besteed aan deze vrouwen. Ze kunnen geld lenen om zelf een bedrijfje op te starten of om bijvoorbeeld een koe te kunnen kopen. 

Link naar Kili View Maasai Lodge

Er worden meteen twee stoelen voor ons onder de bomen gezet door Milia, de Maasai-beveiliger. Aan het begin van de avond drinken we een kop thee met z’n drieën en “kletsen” we via Google Translate in het Nederlands en Swahili. Milia vertelt ons een hoop over de Maasai-cultuur.

De berg waar we naar kijken, Longido Mountain, heeft een heilige plaats voor de Maasai om o.a. ritueel te slachten en Milia nodigt ons uit om morgen met hem mee te lopen naar deze plaats. Dat aanbod slaan we natuurlijk niet af.

Ook Susan, beheerder van de camping, komt nog even gezellig langs en kletst over de Maasai-cultuur. Na een heerlijke nacht te hebben geslapen starten we langzaam op.

Maasai-land en de heilige plek: onze Maasai cultuurervaring op Longido Mountain

We wandelen door Maasai-land. Onderweg worden onze handen geschud en worden we overal vriendelijk begroet. De zon brandt sterk en na een half uurtje lopen we weer terug.

In de middag komt Milia ons halen. Achter elkaar aan met Miranda in het midden, opdracht van Milia is dat mama in het midden loopt, lopen we de berg op. En dan ineens zegt Milia: Karibu Orpul. Welkom op de heilige plaats.

We zien een grote inham in een steen. Er is een krijgersschild afgebeeld en er zijn meerdere plekken gecreëerd. Een slaapgedeelte, een kookgedeelte, een plek voor het slachten.

Helaas hebben we op de berg geen internet, dus begrijpen we niet meteen alles wat Milia ons vertelt. We nemen het verhaal op en vragen later aan Susan om het voor ons te vertalen.

Milia biedt aan om met ons op de foto te gaan bij het schild. We zijn hier blij mee omdat we hem eigenlijk niet willen vragen of we een foto van hem mogen maken.

We klauteren weer naar beneden en lopen in rij weer achter elkaar aan terug. Bij de camping ontmoeten we Milia zijn vrouw en nemen we voor nu even afscheid van elkaar.

Later vertelt hij dat hij even naar huis is geweest om voor zijn koe en geit te zorgen en om iedereen even te zien. ’s Avonds drinken we weer een kopje thee met elkaar. Onze suikervoorraad gaat er hard doorheen. 😀

Milia vraagt naar onze reis en wanneer we weer in Nederland zullen zijn en onze familie en vrienden weer terug zien. Hij kijkt ons verschrikt aan als we hem vertellen dat dit pas over een jaar zal zijn. Hij vertelt dat hij nog geen maand van huis kan zijn. 🤣. We laten hem zien hoe we whatsapp bellen. Hij valt nog net niet van zijn stoel als hij ineens Raimundo zijn ouders in beeld ziet. 😀

Hij vertelt over de hechte familieband die de Maasai heeft.

De volgende ochtend delen we telefoonnummers uit en nemen we afscheid van Susan en Milia. Wat een fijne plek was dit.

Modderwegen, bruggen en hulp onderweg: overlanding in Tanzania tijdens het regenseizoen

We rijden via de bergen naar een andere Maasai camping precies het soort onvoorspelbare overlanding waar we voor tekenden. Als we aankomen begint het te regenen. Samen met iemand van de camping, “mama” noemen we haar, schuilen we onder de luifel. In onze beste Swahili vragen we om te kamperen en of ze een soort huisje wil openmaken. Op de vraag wat het kamperen kost begrijpen we elkaar niet meer en belt ze haar zoon die perfect Engels spreekt. We komen een prijs overeen en zetten ons camp op. Ook nu weer een Maasai beveiliger, maar deze blijft wel heel dicht bij ons. Hij kijkt zelfs over Raimundo zijn schouder mee op zijn telefoon. We maken zelf pilau en delen dit met de beveiliger en zijn vriend. Ook nu weer een kopje thee met elkaar en weer slinkt onze suikervoorraad flink. 😅

Na weer een goede nacht slaap rijden we de volgende dag verder. Als we een poosje rijden kunnen we niet verder. De brug is volledig weggeslagen door het water. De enige optie is dus omkeren. Na meer dan een uur zijn we weer terug bij ons startpunt.Op een bepaald moment zit er een behoorlijk gat in de weg. De weg is erg smal maar ook erg glad van de modder. Meteen komen er twee Maasai mannen aan om te helpen. Ze graven zand om de weg minder glad te maken en scheppen modder weg. Raimundo mag niet meehelpen.

Ondertussen komen er steeds meer mannen en iedereen kijkt en helpt mee om te kijken hoe we erlangs kunnen. Na 10 minuten doen we een poging en zonder kleerscheuren betreden we de overkant van de weg. Als dank geven we de mannen een kop thee, met weer veel suiker en melk, en koekjes. Na 3 km staan we weer stil met voor ons een zeer modderige steile weg. We komen een eind, maar redden het maar tot halverwege. De banden zitten vol met modder en hebben zelfs in 4×4 totaal geen grip meer.

Ondertussen zijn er weer een aantal Maasai verschenen. Na overleg mogen we over iemand zijn boma (erf) heen rijden. Dit lukt wel en we zijn blij dat we weer verder kunnen rijden.

We rijden rustig door en na een paar uur komen we aan bij een brug. Door het hoogwater staat de brug volledig onder water en stroomt de rivier snel. We kunnen dus alleen maar wachten tot het water zakt. Af en toe probeert iemand met een stok te meten hoe diep het water is. Op een bepaald moment begint iemand er door te lopen en roept dat het water zakt. Als eerste steken de motoren over, dan de auto’s en vrachtwagentjes. Ondertussen kijken wij onze ogen uit. Op een bepaald moment besluiten wij ook om over te steken. Ook nu wijzen de Maasai ons de route door het water en als we aan de overkant zijn is iedereen aan het juichen inclusief wijzelf.

Moshi en de Kilimanjaro: op adem komen na het regenseizoen

Verderop zien we een auto in de greppel en rijden er naar toe. Ze hebben pech met de auto en zijn toen de greppel in gegleden. Raimundo kijkt nog even onder de motorkap maar ziet niks bijzonders. Hun monteur is onderweg.We komen na een lange dag aan op de camping. Van de eigenaar mogen we niet op het officiële kampeerterrein staan. Dit gedeelte ligt laag en hij vindt het te gevaarlijk i.v.m. de vele regen en stijgende rivieren. We kunnen op de parkeerplaats staan tegen een gereduceerd tarief. We eten snel iets en gaan vroeg naar bed.

We rijden weer via een mooie bergroute richting Moshi. Onderweg stoppen we om te eten. De eigenaar spreekt goed Engels en vertelt dat hij ooit in Japan is geweest en dat zijn zus in Nederland woont.Bij een klein winkeltje kopen we bananen, suiker, koekjes en mango’s. Om te laten zien dat de bananen rijp zijn eet de eigenaar een banaan op. Een betere manier is er niet. 😀

We komen aan op een camping 5 km voor Moshi. We springen onder de warme douche en genieten hier volop van na bijna een week koud te hebben gedoucht. De camping heeft uitzicht op de Kilimanjaro, maar helaas zit hij in de wolken. We besluiten om hier een paar dagen te blijven.

De volgende dag ontmoeten we Tanzaniaanse jongens op de camping en later een Nederlands stel, Gerrit en Daphne. In de avond zitten we gezellig bij elkaar en delen we verhalen over Zuid-Amerika en Afrika.In de middag regent het vaak hard en wordt alles een natte chaos. Wegen staan onder water, riolen lopen over. Wij zorgen dat we dan binnen zitten in een restaurant of bar.

Van Moshi naar Dar es Salaam: strandtijd aan de Tanzaniaanse kust

We rijden verder richting de kust. Na veel wegwerkzaamheden en een lange rit komen we aan in Dar es Salaam. We staan uiteindelijk op een strandcamping. Wat een fijne plek.

De volgende ochtend zien we pas hoe blauw de zee is. We blijven hier een paar dagen en doen weinig: zwemmen, eten, bellen, hangen. Ook kijken we deze paar dagen naar onze route. We besluiten Malawi over te slaan i.v.m. hoge visakosten, hoge dagelijkse kosten en onzekerheid over diesel. We rijden terug richting Zambia en kijken later verder naar Mozambique of Angola.

De onverwachte wending

En dan gaat onze telefoon. Het is Henny, Raimundo zijn moeder, en meteen weten we dat er iets ernstigs is. Fred heeft een herseninfarct gehad en ligt in het ziekenhuis. We voelen meteen dat we heel ver weg zijn. We besluiten direct naar Lusaka, Zambia te rijden om daar op het vliegtuig te stappen. Malawi is dichterbij, maar visum en tijd maken dat te onzeker. Dus Zambia wordt het.

De komende 3 dagen rijden we van zonsopkomst tot zonsondergang. Emoties gaan alle kanten op. De ene dag zorgen, de andere dag iets beter nieuws. We laten geregeld onze tranen de vrije loop. Na drie dagen rijden komen we aan in Lusaka. We regelen stalling voor Donkey en kopen vliegtickets naar Nederland. We halen de koelkast leeg en geven alles weg. Met twee kleine tassen zijn we klaar om te vertrekken naar Nederland. We laten iedereen thuis weten dat we eraan komen. En opnieuw voelen we hoe bijzonder onze vrienden zijn. Zodra het kan zullen we ons avontuur weer gaan vervolgen, maar voor nu staat er zijn voor Raimundo zijn ouders op de eerste plaats.