Overlanden door Kenia: van de grens met Uganda tot de grens met Tanzania

Grensovergang van Uganda naar Kenia en aankomst in Kitale

We komen aan bij een mooi complex dat de grensovergang blijkt te zijn. De immigratiemedewerker van Uganda vraagt hoe we het hebben gehad in Uganda en we kunnen alleen maar zeggen dat we hele mooie drie weken in Uganda hebben doorgebracht. Op hetzelfde terrein zit ook de immigratie en customs van Kenia. We zijn voorbereid op een strenge overgang met veel corruptie. Maar tot onze grote verbazing niks van dit alles. Iedereen weer zeer vriendelijk en behulpzaam. Binnen een uur zijn we Uganda uit en Kenia in. We hebben nog nooit eerder zo’n relaxte grensovergang gehad.

In de eerstvolgende stad, Kitale, pinnen we geld. We gaan hier naar een shoppingmall met een gigantische supermarkt. Dat is even weer wennen. Wat een luxe ineens. Bij de ingang van de supermarkt verkopen ze broodjes boerewors. We lezen twee keer het bord om zeker te zijn dat er boerewors staat, maar het klopt echt. Natuurlijk kunnen we ze niet laten liggen.

We kamperen aan de rand van de stad bij iemand in de tuin. De tuin wordt omringd door bomen en daardoor ook veel vogels. Ook de vogels die zoveel lawaai maken waar we in Kaapstad kennis mee hebben gemaakt zijn hier. Ze hebben ook een laundry service en natuurlijk maken we daar gebruik van. We besluiten hier twee nachten te verblijven. Af en toe valt er een bui, maar al snel schijnt de zon weer volop.

Eerste dagen in Kenia: roadtrip, uitzichtpunten en kamperen

We rijden met een goed gevulde auto weer verder. Raimundo heeft een mooie route gevonden om te rijden. Onderweg komen we langs een uitzichtpunt en we besluiten hier te stoppen. Ook omdat het heel hard regent. We drinken een kopje thee en zien op de menukaart dat de prijzen voor eten zeer laag zijn. Zelfs op een toeristisch punt als dit. Dat beloofd veel goeds voor ons dagelijks budget. Als de regen stopt lopen we naar buiten om van het uitzicht te genieten, maar voordat we daar zijn worden we aangesproken door een groep mensen die allemaal met ons op de foto willen. Na afloop hebben we er weer een hoop nieuwe vrienden bij.. Als we staan te kijken wordt ons nogmaals gevraagd of we op de foto willen. Tuurlijk geen probleem.

Onderweg kopen we nog langs de kant van de weg fruit en tomaten. We zoeken een camping en blijven hier ook weer twee nachten staan. We ontmoeten hier een Oostenrijks stel die ook door Afrika reizen. We wisselen telefoonnummers uit zodat we elkaar op de hoogte kunnen houden van de veiligheidssituatie rond Lake Turkana.

Op weg naar Nakuru: modder, pech en de reparatie van Donkey

We rijden via een mooie route weer verder. Onderweg eten lokaal, voor maar een paar euro eten we pilau en het smaakt heerlijk. We zijn onderweg naar een camping aan een meer en met een hotspring. Terwijl we over een gravelweg rijden begint het hard te regenen. We moeten een rivier door en enkele locals lopen voor ons door de rivier zodat we kunnen zien hoe diep het is. We kunnen er makkelijk door. Even verderop komen we een gestrande auto tegen. Hij ligt half in de greppel en we helpen hem eruit. Helaas maken ze het touw niet goed vast aan hun auto en het schiet los. De haak schiet onze canopy in, gevolg: een beste deuk en scheuren. Les voor ons om de volgende keer ook even te checken of alles goed vastzit bij de andere auto. Uiteindelijk lukt het toch om ze uit de greppel te slepen. We rijden door naar de camping. Ineens is er een hek en wil iemand geld omdat we het nationaal park gaan betreden. We leggen uit dat we niet naar het NP gaan maar naar de camping 650 meter verderop. Hij blijft volhouden dat we moeten betalen. Gelukkig schiet zijn collega te hulp en kunnen we zonder betalen doorrijden. De jongens van de camping doen erg hun best om een monteur in de buurt te vinden, maar dit lukt helaas niet.

De volgende ochtend rijden we door naar Nakuru. Hier kunnen we Donkey laten repareren en geven we hem ook meteen een complete beurt. Olie wisselen, brandstoffilter vervangen enzovoort. Uiteraard helpt Raimundo waar hij kan en ondertussen krijgt hij les van Odis, de monteur. Uiteraard moeten er ook onderdelen gehaald worden. Samen met Odis stapt Raimundo op de boda boda om ze te gaan halen. Als alles klaar is geeft Raimundo een “Donkeytour”. We laten de mannen van de garage de binnenkant van Donkey zien. Vooral de keuken vindt iedereen bijzonder om te zien. We hebben weer twee leuke dagen gehad bij de garage. Aan het eind wisselen we telefoonnummers en moeten we natuurlijk ook nog even met elkaar op de foto.

Lake Naivasha: kamperen tussen nijlpaarden, apen en natuur

We rijden door naar Lake Naivasha. Onderweg doen we nog boodschappen en we besluiten deze keer ook gehakt en kip te kopen voor in de diepvries. De eerste keer dat we de diepvries gebruiken. We kamperen aan Lake Naivasha. De nijlpaarden lopen voorbij, de fisheagles roepen hoog in de bomen en de apen proberen iets te eten te stelen. We maken hier bolognesesaus en dit keer met gehakt. Er verdwijnen meerdere porties in de diepvries. We genieten van de natuur en alle beesten om ons heen. ’s Avonds regent het en zitten we gezellig binnen, geurkaarsje aan, te lezen en te internetten. Overdag genieten we van de zon. We wandelen naar het dorp om iets te eten en te drinken. We eten kip met rijst en kool. We worden uitgenodigd om binnen te eten. Omdat de stroom is uitgevallen is het donker en erg warm binnen. Dus maar snel een Krest, bitterlemon, besteld. We krijgen meteen een halve liter. Voor de avond nemen we chapati mee om onze eigen rolex te maken. En onze zelfgemaakte rolex was heerlijk.

Nairobi en omgeving: overstromingen, cultuur en bijzondere ontmoetingen

We rijden door naar Nairobi. De dag ervoor heeft het hevig geregend met overstromingen en tientallen doden tot gevolg. Maar even kijken hoe de situatie daar is en of rijden daar mogelijk is. We besluiten net iets ten zuiden van Nairobi te kamperen bij Doc’s Camp. We appen hem of hij plek heeft en hij blijkt ongeveer vijf minuten achter ons te rijden op de ringweg om Nairobi. We wachten hem op en rijden achter hem aan naar de camping. Vanwege de overstromingen rijden we kriskras door de buitenwijken van Nairobi, door diepe plassen en half vergane wegen. Aangekomen op de camping ziet Donkey eruit alsof hij over een vuilnisbelt is gereden. Er hangt zoveel afval onder hem. Raimundo heeft een zak vol met afval verwijderd. Vanaf onze campingplek zien we de skyline van Nairobi en hebben we zicht op Ngong Hills. We krijgen een rondleiding van Doc in zijn huis dat een prachtig uitzicht heeft op de heuvels en gemaakt is met allemaal lokale producten. Echt een prachtig huis. Ook maken we kennis met Margareth, camp manager, en Patrick, beveiliger. Patrick is van de Samburu-stam en vertelt ons veel over zijn cultuur. Hoe ze leven, tradities, de rol van de vrouw, hoe ze omgaan met gehandicapte kinderen enzovoort. Sommige dingen waren best heftig om te horen. Ook hun kijk op vrouwen verbaasde Miranda. Vaak heeft de vrouw een zeer gerespecteerde plek in het dorp, maar niet bij de Samburu. Hier staat ze onderaan de sociale ladder. Het is zelfs toegestaan om je moeder te slaan. 

Ook staat er een Zuid-Afrikaans gezin op de camping. Van hen krijgen we tips om te kamperen in Tanzania en over verschillende routes. Na een paar dagen rijden we terug naar Nairobi en verblijven we op een overlandcamping. Hier doen we de was, gaat Donkey naar de workshop voor controle, verkennen we met de Uber Nairobi en bezoeken we het Karen Blixen museum. In de nachten valt er vaak een bui.

Onderweg naar de volgende camping besluiten we ook nog langs het graf van Denys Finch Hatton (Out of Africa) te gaan. Daar aangekomen moeten we even wachten tot er iemand is die de deur kan openen naar de tuin. Er komt een mevrouw aan die begint te vertellen dat ze de achterkleindochter van de kok van Karen Blixen is en geeft informatie. Voordat ze de deur opent naar de tuin om naar het graf te kunnen gaan vertelt ze dat ze een bedrag vraagt. Dat wisten we, maar als ze vertelt wat ze wil hebben kijken we haar verbaasd aan. Bijna 6 euro p.p. om naar een graf te kunnen kijken. We zeggen haar dat het veel te duur is en dat we de helft willen betalen. Dit wil ze niet, waarop wij besluiten om het graf niet te bezoeken en weg te gaan. Ze bedankt ons voor het verspillen van haar tijd 😊.

Richting Tanzania: kamperen in Maasai-land en op weg naar de grens

We rijden verder richting de grens van Tanzania. We vinden een mooie camping op een resort. De prijs is aan de hoge kant, maar de faciliteiten zijn erg goed. Maar dan blijkt dat we er zelf niet mogen koken. Als we willen eten moet dit bij hun in het restaurant. Dit wordt voor ons te duur, waarop we besluiten een andere camping te gaan zoeken.

We rijden verder richting het zuiden en eten in Kajiado kipshoarma. We zitten buiten en zien steeds meer Maasai-mensen lopen. Tijdens het eten zoeken we een camping op iOverlander. We vinden een eco-camp midden in de natuur. Wat een rust en wat heerlijk om weer terug in de natuur te zijn. In de avond horen we hyena’s. We besluiten om hier langer te blijven. Voor het eerst sinds een week slapen we heerlijk. ’s Avonds genieten we met een kop thee van het kampvuur.

Na drie dagen rijden we weer verder en nu naar de grensovergang met Tanzania. Onderweg zien we steeds meer Maasai-mensen. We zijn duidelijk in Maasai-land. Na anderhalf uur bereiken we de grensovergang.

Terugblik op onze reis door Kenia

Onze reis door Kenia zit erop. Als we terugkijken is het niet ons favoriete land. Zonder de grote parken blijft er voor ons minder over dan we hadden verwacht. Lake Turkana leek ons heel gaaf, maar vanwege de veiligheid hebben we dat geskipt. We hebben echt wel een leuke tijd gehad, maar de landschappen hadden we indrukwekkender verwacht. Ook vonden we de mensen wat minder toegankelijk. Je merkt dat ze gewend zijn aan toeristen — misschien zelfs een beetje toeristenmoe. Veel draait om geld, en vaak ook best veel. Tot nu toe zijn dit de meest gesloten mensen die we in Afrika hebben ontmoet.