Overlanding in Oeganda: onze route, tips en eerlijke ervaring

Onze reis rondom overlanding in Oeganda begon bij de grensovergang in Kisoro vanuit Rwanda. Hoewel de grens zelf behoorlijk chaotisch en rommelig was, verliep alles uiteindelijk gewoon prima. Wat voor ons het belangrijkste was: het ging er eerlijk aan toe en we kregen nergens met corruptie te maken. Dat geeft toch meteen een heel fijn gevoel wanneer je een nieuw land binnenrijdt, waardoor onze spanning al in het eerste uur volledig wegzakte.

Vanaf dat moment reden we door een waanzinnig groen, levendig en vriendelijk land. In dit artikel delen we hoe wij overlanding Oeganda hebben ervaren tijdens onze reis van 3,5 week in de maand februari. Geen standaard, saaie reisgids, maar ons eerlijke verhaal over de route die we reden met onze 4×4 truck ‘Donkey’, hoe veilig het was, wat het kostte en waarom we hier heel graag nog eens terug zouden komen.

Hoe veilig is overlanding in Oeganda?

Wij hebben ons in Oeganda echt geen enkel moment onveilig gevoeld. Voor ons voelde het land constant rustig en prettig om doorheen te reizen, ook bij de grensposten en de roadblocks die we met enige regelmaat tegenkwamen. Die roadblocks verliepen trouwens altijd heel ontspannen; we worden zelden echt aangehouden en hoefden slechts één keer ons rijbewijs te laten zien. Onze tip voor dit soort controles is simpel: blijf rustig, wees vriendelijk en doe gewoon normaal, dan gaat het meestal vanzelf goed.

Natuurlijk is iedere reis persoonlijk, maar wij merkten dat we hier snel op ons gemak waren. Om de veiligheid optimaal te houden, hielden we ons wel aan een paar vaste regels. Zoals overal in Afrika rijden wij principieel nooit in het donker, omdat mensen vaak zonder verlichting rijden en de wegen onvoorspelbaar zijn. Daarnaast lieten we waardevolle spullen nooit in het zicht liggen en kozen we er bewust voor om op campings te overnachten. Wildkamperen bleek voor ons namelijk geen goede optie door de onverwachte drukte; er waren op veel plekken simpelweg veel meer mensen langs de weg dan we vooraf dachten.

Kun je zelf rijden in Oeganda en heb je een 4×4 nodig?

Zelf rijden in Oeganda vonden wij eigenlijk verrassend relaxed, zeker buiten de grotere steden. De conditie van de hoofdwegen op onze route was zelfs een stuk beter dan verwacht; veel stukken waren gewoon goed tot zeer goed asfalt. In de steden zelf is het wel meteen een heel ander verhaal. Daar is het ontzettend druk en moet je echt defensief rijden vanwege de vele boda boda’s (motortaxi’s) en de grote bussen, die best wel roekeloos onderweg kunnen zijn. Toch is Oeganda wat ons betreft een heel fijn land om zelfstandig te bereizen, ook als je voor het eerst zelf door Afrika wilt gaan rijden.

Hoewel de hoofdwegen prima begaanbaar zijn, raden wij een reis met een gewone personenauto of huurauto zonder vierwielaandrijving sterk af. Zeker rond Queen Elizabeth National Park en Bwindi National Park worden de wegen een stuk ruwer. Als je, net als wij, graag af en toe van de hoofdweg afgaat om kleinere binnenwegen te ontdekken of de nationale parken in wilt, geeft een 4×4 je simpelweg die nodige vrijheid en rust. Voor de navigatie gebruikten wij overigens Google Maps, wat in Oeganda uitstekend werkte. We hadden Tracks4Africa als extra ondersteuning mee, maar die vonden wij hier een stuk minder handig en functioneel.

Wat is de ultieme route voor 3 tot 4 weken Oeganda?

Wij reden Oeganda binnen vanuit Rwanda bij Kisoro en zetten direct koers richting het indrukwekkende Bwindi National Park. Hoewel we eerlijk moeten bekennen dat Bwindi voor ons net iets minder groots aanvoelde dan we vooraf hadden gehoopt, was de route ernaartoe prachtig. Vanaf daar zijn we doorgereden naar Queen Elizabeth National Park. Een grote meevaller was dat we het park niet eens officieel hoefden te bezoeken met een dure gamedrive; vanaf de openbare hoofdroute die dwars door het gebied loopt, zagen we al ontzettend veel olifanten en ander wildlife!

Vervolgens reisden we via Mbarara door naar Jinja, waar we de Source of the Nile hebben bezocht. Het is heel bijzonder om op het officiële beginpunt van de Nijl te staan en te beseffen dat ditzelfde water uiteindelijk ergens in de Middellandse Zee uitkomt. Onze route eindigde bij de adembenemende Sipi Falls, waar we een fantastische wandeling van vijf tot zes uur door de omgeving hebben gemaakt. Vanuit daar zijn we via de grensovergang bij Suam overgestoken naar Kenia.

Mocht je zelf die kant op gaan: de grens bij Suam was een flinke uitdaging qua navigatie. Het was enorm zoeken naar de juiste loketten, en Google Maps klopte hier voor geen meter. De juiste volgorde aan de Keniaanse kant is eerst de health check, dan immigration en tot slot customs. Met ons carnet de passage was de voertuiginvoer gelukkig snel geregeld, al betaalden we wel USD 40 voor een lokale voertuigregistratie of wegenheffing. Neem hier dus echt even rustig de tijd voor. Wij hadden in totaal 3,5 week voor deze route en dat was prima. Als we langer de tijd hadden gehad — het liefst minimaal zes weken — waren we absoluut naar het noorden gereisd om Kidepo National Park mee te pakken.