Dag Afrika, tot de volgende keer

Binnen een kwartier zijn we Mozambique uit en Eswatini in. Zo snel hebben we een grensovergang nog niet gehad. Aan de andere kant valt het verschil meteen op. De huizen zien er beter uit, mensen lopen in betere kleding en alles oogt verzorgder.

We kamperen op een camping met uitzicht over een meer en besluiten een nacht langer te blijven. Even bijkomen van de afgelopen dagen. Al komt er van helemaal nietsdoen weinig terecht. We boeken vliegtickets naar Nederland en Guatemala, regelen onze Spaanse lessen en zoeken een Airbnb voor als Donkey zijn nieuwe canopy krijgt. Een productieve dag.

Het enige jammere is dat het ineens koud is. Overdag een graad of twintig, bewolkt en geen zon. Dat zijn we niet meer gewend. Dus hup, lange broek en trui aan.

Na één dag in Zuid-Afrika rijden we Botswana binnen. We stoppen bij een lokaal eethuisje voor patat met kip en een koude cola. Iets anders is er ook niet, dus kiezen is makkelijk.

Vier straathonden komen vlak bij ons zitten. Ze volgen iedere hap. Raimundo en ik kijken elkaar aan. Tja, daar zitten we dan met onze kip. Uiteraard zijn we niet streng genoeg en verdwijnt een deel in de honden.

We rijden verder en vinden een wildkampeerplek, een stuk van de doorgaande weg af. De volgende dagen zoeken we de stilte op bij de Name Pan. Twee nachten kijken we uit over de droge vlakte. Gnoes en impala’s trekken voorbij, ’s avonds horen we jakhalzen en tijdens de koffie klinkt ergens in de verte een leeuw.

Heerlijk om hier nog even te zijn voordat we weer verder moeten.

Thuis bij Monteiro

Eenmaal terug in Namibië rijden we naar Windhoek. Eerst langs Stefan en Esmee om bij te praten en Donkeys grote beurt af te spreken. Daarna naar Monteiro Camp.

Zodra we de oprijlaan oprijden, voelt het als thuiskomen. Wessel, Hannelie, opa en oma zijn blij ons weer te zien, en wij hen. Na zoveel maanden onderweg is het fijn om weer bij deze vertrouwde mensen te zijn.

Met thee, pizza en allerlei lekkers erbij praten we bij. Over wat we hebben meegemaakt, maar natuurlijk ook over Zuid-Amerika. Later gaan we bij Vanessa langs. Reghardt is nog voor zijn werk in Johannesburg.

We blijven een week. Donkey krijgt bij Stefan een grote beurt en nieuwe banden. Zelf halen we alles uit de auto. Echt alles. Bij ieder ding vragen we ons af of we het de afgelopen maanden hebben gebruikt. Ook de spullen die nog in de garage liggen, worden opnieuw bekeken. Er kan best wat weg.

Tussendoor drinken we koffie met taart bij Slowtown en schaffen we nieuwe kampeerstoelen aan. Onze oude zitten heerlijk, maar hebben een open rug. Leuk als het warm is, minder leuk als je ’s avonds met een koude rug zit. Met Zuid-Amerika in het vooruitzicht willen we toch liever stoelen met een dichte rug.

Zo vliegt de week voorbij. Als alles weer in Donkey zit, wordt het tijd om afscheid te nemen.

Monteiro is al meer dan tien jaar onze vertrouwde plek in Namibië. Wessel, Hannelie, opa, oma, Vanessa en Reghardt voelen als familie. We geven iedereen een stevige omhelzing. Grote afscheidsspeeches zijn niet nodig, maar het is wel vreemd om de oprijlaan af te rijden en te weten dat we voorlopig niet terugkomen.

Die Fransman!

In drie rustige rijdagen rijden we richting Zuid-Afrika. Vlak voor de grens stoppen we bij hetzelfde tankstation als acht maanden geleden. Onderweg vragen we ons af of die lekkere braai er nog zou staan. En stel je voor dat we die Fransman weer tegenkomen.

De braai is er helaas niet. We halen binnen wat te eten en staan bij Donkey onze snacks op te eten als er een terreinwagen parkeert.

We kijken elkaar aan. Is dat nou zijn auto?

De man loopt naar de winkel. We zien alleen zijn rug, maar Raimundo wil het weten en loopt achter hem aan. Even later komt hij met een brede grijns naar buiten. Hij is het echt!

Voor we vertrekken rijden we even langs om gedag te zeggen. We vragen hoe zijn reis is geweest. Zijn Engels is volgens hemzelf nog steeds niet veel beter geworden. Toch leuk om elkaar na al die maanden precies hier weer tegen te komen.

Via Kamieskroon rijden we naar African Overlanders. Duncan regelt de verscheping van Donkey en we ontmoeten het Duitse koppel met wie we de container gaan delen.

Even leven zonder Donkey

We trekken in onze Airbnb en halen Donkey zo ver mogelijk leeg. Hij gaat eerst terug naar het bedrijf dat zijn beschermcoating heeft aangebracht. Daarna brengen we hem naar R&D Offroad voor zijn nieuwe canopy.

En daar staan we dan, te wachten op een Uber.

Het is wennen om zonder Donkey te zijn. We hebben een prima tijdelijk onderkomen, maar ons eigen huis staat ergens anders.

We houden ons gelukkig goed bezig. De kampeeruitrusting wordt schoongemaakt, Raimundo werkt aan de website en we werken het dagboek bij. We kijken filmpjes over Zuid-Amerika en onze taalschool in Guatemala. Om de dag wandelen we naar de Spar. Verder doen we het lekker rustig aan.

Na twee weken mogen we Donkey ophalen. Wat ziet hij er mooi uit met zijn nieuwe canopy. Na een technische keuring bij Snijman is ook dat laatste punt afgevinkt. Alles is in orde.

Daar gaat hij dan

Terug bij African Overlanders pakken we de tassen voor Nederland en Guatemala. De rest blijft in Donkey. We maken hem klaar voor de overtocht en praten met onze containermaatjes de laatste dingen door.

Dan rijdt Raimundo hem de container in. De deuren gaan dicht en even later rijdt de vrachtwagen weg.

Met een brok in de keel kijken we hem na. Daar gaat ons huis, met bijna alles wat we bezitten. We weten dat we hem over twee maanden terugzien, maar nu voelt het vooral heel vreemd dat hij wegrijdt en wij hier blijven staan.

Een beetje onthand lopen we met z’n vieren terug naar de gezamenlijke keuken. Eerst maar eens koffie.

De laatste dagen doen we onze Duolingo-lessen, draaien we de laatste wasjes en gaan we naar de kapper. We eten nog een keer bobotie. En dan is het ook voor ons tijd om te vertrekken.

We hebben heel veel zin in Zuid-Amerika. Maar nu we in het vliegtuig naar Nederland stappen, vinden we het ook moeilijk om Afrika achter ons te laten. We hebben hier zoveel beleefd en zoveel lieve mensen leren kennen. Sommige plekken voelen inmiddels als thuis.

Dag Afrika. We hebben van je genoten en gaan je ontzettend missen.