Zambia overland: modder, olifanten voor de tent en eindeloze gastvrijheid

Zambia overland brengt ons terug bij Donkey, midden in het regenseizoen  met modder, olifanten voor de tent en meer hulp van vreemden dan we ooit hadden verwacht.

Zambia overland: terug bij Donkey in Lusaka

Na weer een prima vlucht landen we in Lusaka. Wat is het toch fijn om alleen met handbagage te vliegen. 20 minuten na landing zitten we al in de auto richting Donkey. We wippen nog even snel de Shoprite binnen voor avondeten en ontbijt en rijden daarna naar de autostalling. Even later staan we weer naast Donkey. Wat een fijn gevoel om hem weer te zien!!! Raimundo draait de sleutel om en zonder problemen start hij direct. Met een zwarte rookwolk verwelkomt hij ons terug.

Link naar car storage Lusaka

We pakken onze spullen uit, sluiten de accu weer aan en drinken een kopje thee. Ondertussen videobellen we met Fred en Henny. Alles gaat goed. Die avond eten we ons Shoprite-avondeten, poetsen onze tanden en gaan vroeg naar bed. Na bijna 12 uur te hebben geslapen voelen we ons weer uitgerust en gaan we weer op pad.

Terug in Lusaka en weer onderweg

We regelen een afspraak bij Mudpackers voor versteviging aan de canopy en rijden daarna naar Dylans place, waar we met oud en nieuw ook stonden. Charlie en de honden begroeten ons weer enthousiast. Dylan vertelt dat hij geen stroom meer heeft en dus geen warm water heeft om te douchen of om de wasmachine te laten draaien. De was brengen we daarom naar de wasserij. Daar vraagt men eerst 600 Kwacha en na wat praten 300 Kwacha. Het blijft bijzonder hoe prijzen na wat kletsen ineens kunnen halveren.

Terug bij Dylans place warmen we water op en douchen met onze eigen douche. Heerlijk simpel. ’s Avonds schuift Dylan nog aan en praten we bij. Na twee dagen rijden we door naar Mudpackers. De versteviging zou 2 uurtjes duren. Maar we zijn al een tijdje in Afrika, en weten dat het waarschijnlijk langer gaat duren. En het duurt dan ook bijna de hele dag. We blijven ondertussen wachten in het café naast de garage. Aan het eind van de dag rijden we verder. Net in het donker vinden we onze campingplek om te overnachten.

Boerderij, Chipata en het echte Zambia

We kamperen op een boerderij waar eigenlijk maar één plek is, maar waar al een ouder Frans stel staat dat autopech heeft. Ze hebben jaren door Zuid-Amerika gereisd en we delen verhalen en tips.

’s Ochtends krijgen we verse eieren van de eigenaar. Kleine dingen die het leven onderweg zo mooi maken.

Via Chipata rijden we verder het land in. Bij het tanken proberen dames met manden vol groente en fruit ons van alles te verkopen. Als we aangeven niets nodig te hebben, vragen ze om geld. Als we zeggen dat we juist geld van hun nodig zijn om te kunnen blijven reizen kijken ze verbaasd en verward en lopen weg. Onderweg helpen we een ossenwagen met een lekke band. Met onze compressor is hij snel weer opgepompt en de man rijdt met een grote glimlach weg.

Wild kamperen, hulp en de weg naar het noorden

We kamperen wild in een dorp, wat betekent dat we om 06.00 uur worden gewekt door een man die ons aanspreekt in zijn eigen taal. Uiteindelijk komt hij terug met een groep mensen, waarvan één Engels spreekt. Ze willen weten of alles goed gaat en of we hulp nodig zijn. Zodra we zeggen dat alles prima is, vertrekken ze weer. Wij zijn inmiddels klaar wakker en besluiten om dan ook maar verder te gaan rijden. Onderweg helpen we een vrouw die met haar fiets is gevallen en haar maïsmeel opnieuw moet vastmaken. Kleine momenten die onderweg zo normaal worden, maar eigenlijk bijzonder zijn.

South Luangwa – olifanten voor de tent

Bij Wildlife Camp net buiten South Luangwa National Park (NP) voelen we ons meteen thuis. ’s Ochtends kijken we vanuit de tent naar olifanten die langs lopen, in de avond lopen de hyena’s en leeuwen over de camping.

We blijven langer dan gepland en genieten van het leven in de natuur. We kopen groente en fruit van Thomas. Alles komt uit zijn tuin. Verder eten we natuurlijk weer lokaal: nshima, rijst, groenten en vlees. Simpel en goed.

Richting North Luangwa: modder, hulp en vast komen te zitten

We proberen verder te rijden richting North Luangwa, maar het regenseizoen maakt alles onzeker. Rivieren, modder en slechte wegen bepalen het tempo en de route.

Onderweg treffen we een steile rivierwand. Meteen staan er locals om te helpen. Het blijft toch fantastisch om te zien hoe behulpzaam mensen zijn. Even verderop pakken we zelf onze gereedschapskist om een motor te helpen. Hij heeft problemen met zijn ketting. Wij zijn blij dat we iets terug kunnen doen.

Maar dan gaat het mis. Raimundo rijdt een diep gat in en we staan muurvast. Eén wiel los, de auto scheef, achterbumper op de grond.

Uitgraven lukt niet. Uiteindelijk komt er hulp van het dorp en wordt er een oplossing gevonden tegen een kleine vergoeding. Miranda twijfelt, maar we hebben geen keuze. Met krikken, stenen en veel duwkracht komt Donkey weer los.

We overnachten op het erf van een huis. Tot onze verrassing krijgen we een grote kom rijst van de eigenaresse. Speciaal voor ons gekookt. Dat moment raakt. Die avond leert Raimundo de kinderen tellen in het Engels terwijl Miranda video’s laat zien van olifanten en leeuwen. Even leven we samen in hun wereld.

Boom op de weg, rivier te hoog: we draaien om

De volgende ochtend worden we wakker met kinderen om de auto heen. We nemen afscheid en rijden verder.

Een boom blokkeert de weg. Met spanbanden en een sleepband trekt Donkey zonder enige moeite de boom opzij en kunnen we de weg vervolgen. Verderop houdt een rivier ons tegen. Te diep, te risicovol. Twee auto’s zaten hier eerder al vast. We besluiten om te keren. North Luangwa bewaren we voor een andere keer.

Luanzi, Chipata en een oplossing voor alles

We rijden via Luanzi waar we nshima met geit eten voor €1 per bord. Onderweg blijft vooral de vriendelijkheid van mensen opvallen. In Chipata staan we een paar dagen op een camping. We hebben weinig zon, dus Donkey gaat aan de stroom. Met wat creatief werk van Edwin, draadjes, een plastic zak als isolatie, hebben we gewoon elektriciteit.

We wandelen door het stadje, doen de was en bereiden ons langzaam voor op Mozambique.

Zambia, we komen terug

En dan zit onze tijd in Zambia erop en staan we bij de grens naar Mozambique. Wat een land. Wat een mensen. Zo vriendelijk, relaxed en behulpzaam. We kijken elkaar aan en weten het zeker: dit is niet de laatste keer Zambia. We komen zeker terug.